Yusuf Suresi

Yusuf Suresi 12-53

Yusuf Suresi 12-53 (Joseph, Yusuf Peygamber)

SEVGİ VE MERHAMETİ SONSUZ ALLAH’IN ADIYLA

Elif. Lam. Ra. Bunlar apaçık Kitabın âyetleridir.
Biz hikmet öğrenesiniz diye onu Arapça bir Kur’an olarak indirdik.
Biz sana kıssaların/hikayelerin/anlatımların en güzelini anlatıyoruz. Sana Kur’an’ın bu kısmını vahyediyoruz ki: bundan önce sen de onu bilmeyenlerdendin.
İşte bakın! Yusuf babasına dedi ki: “Babacığım! On bir yıldız, güneş ve ay ve onların bana secde ettiklerini gördüm!”
Babası dedi ki: “Sevgili küçük oğlum! Gördüklerini kardeşlerine anlatma, sonra sana tuzak kurarlar; çünkü şeytan, insanın apaçık düşmanıdır!
“Böylece Rabbin seni seçecek, kıssaların ve hadiselerin tefsirini/yorumlamasını sana öğretecek ve daha önce ataların İbrahim ve İshak’a olduğu gibi sana ve Yakub soyuna da nimetini tamamlayacaktır. Allah her şeyi bilir, hikmet sahibidir.”
Şüphesiz Yusuf’ta ve kardeşlerinde Hakk’ı arayanlar/soranlar için ibretler/belgeler veya semboller vardır.
Dediler ki: “Gerçekten Yusuf’u ve kardeşini babamız bizden daha çok seviyor. Ama biz iyi bir gurubuz/takımız! Gerçekten babamızın aklı karışmış/ babamız yanılgı/şaşkınlık içindedir belli ki!
“Yusuf’u öldürün veya onu bilinmeyen bir diyara atın ki, babanızın lütfu/sevgisi yalnızca size verilsin: bundan sonra doğru olmanız için yeterince zamanınız olacak!”
Onlardan biri dedi ki: “Yusuf’u öldürmeyin, eğer bir şey yapmanız gerekirse onu kuyunun dibine atın, bir yolcu kervanı tarafından alınır.”
Dediler ki: “Ey babamız, biz gerçekten onun iyi dilekçileri/iyiliğini isteyenler olduğumuza göre, neden bize Yusuf’u emanet etmiyorsun?
“Onu yarın eğlenmesi ve oynaması için bizle gönderin, biz de onunla her türlü ilgileniriz.”
Yakup dedi ki: “Onu alıp götürmeniz gerçekten beni üzer. Siz ona bakmazken/ilgilenmezken onu kurdun yemesinden korkuyorum.”
Dediler ki: “Biz bu kadar kalabalık bir toplulukken onu kurt yerse, o zaman önce kendimiz helak olmalıyız.”
Böylece onu alıp götürdüler ve hepsi onu kuyunun dibine atmaya karar verdiler:
Biz de onun kalbine şu mesajı yerleştirdik/koyduk: “Andolsun ki, onlar seni bilmezken/tanımazken bir gün bu işin gerçeğini onlara anlatacaksın.”
Sonra gecenin erken saatlerinde ağlayarak babalarına geldiler.
Dediler ki: “Ey babamız! Biz birbirimizle yarışa gittik ve Yusuf’u eşyalarımızla bıraktık; ve onu kurt yedi…. Ama biz doğruyu söylesek de sen bize asla inanmayacaksın.”
Gömleğini sahte kanla lekelediler. Dedi ki: “Hayır, fakat aklınız, sizin için geçerli olabilecek bir masal uydurdu, benim için sabır daha uygundur: İddia ettiğiniz şeye karşı yalnızca Allah’tan yardım istenebilir.”
Derken bir yolcu kervanı geldi, sucularını su için gönderdiler, o da kovasını kuyuya indirdi… “Ah, müjde! İşte güzel bir genç!” dedi. Böylece onu bir ganimet gibi gizlediler! Ama Allah onların yaptıklarını çok iyi bilir!
Birkaç dirhem sayıldığında, onu çok düşük bir fiyata sattılar: O kadar düşük bir değer biçtiler ona!
Mısır’da onu satın alan adam karısına dedi ki: “Aramızda kalışını onurlu kıl: belki bize çok hayır getirir veya onu evlat ediniriz.” Böylece Biz, Yusuf’a kıssaların ve olayların tefsirini/yorumlamasını öğretelim diye diyarda yerleştirdik. Allah, kendi işlerine tam güç ve hakimiyet sahibidir. fakat insanların çoğu bunu bilmezler.
Yûsuf erginlik çağına erişince , Biz ona güç ve anlayış/ilim verdik: işte biz, iyilik edenleri böyle mükâfatlandırırız.
Ama evinde yaşadığı hanım, onu kendi benliğinden uzaklaştırmaya çalıştı; kapıları kapattı ve: “Şimdi gel, sevgilim!” dedi. “Allah engellesin, senin kocan benim büyüğümdür! Benim misafirliğimi o hoş kıldı! Zalimlere gerçekten hayır gelmez!”
Ve kadın tutkuyla onu arzuladı, o da onu isterdi/arzulayacaktı, fakat Rabbinin delilini/burhanını/uyarısını gördü: Bütün kötülükleri ve çirkinlikleri ondan uzaklaştırmak için öyle emrettik/emrettiydik: Çünkü o, samimi ve temiz kullarımızdandı.
Böylece ikisi de kapıya doğru yarıştı ve kadın onun gömleğini arkadan yırttı: ikisi de efendi kocasını kapının yanında buldular. Kadın dedi ki: “Senin zevcene karşı bir tuzak kuranın cezası, hapis veya elem verici bir azaptan başka nedir?”
“Beni gerçek benliğimden baştan çıkarmaya çalışan oydu” dedi. Ev halkından biri bunu gördü ve şöyle şahitlik etti: – “Gömleği önden yırtılmışsa, o zaman onun hikayesi doğru değildir ve o bir yalancıdır!
“Ama gömleği arkadan yırtılmışsa, o zaman yalancı evin hanımıdır ve o doğruyu söylüyordur!”
Gömleğinin arkadan yırtılmış olduğunu görünce kocası dedi ki:
“Bakın, bu siz kadınların bir tuzağıdır! Gerçekten sizin tuzağınız çok güçlüdür!
“Ey Yusuf, bu olayı geçelim! Ey kadın, günahın için af dile, çünkü gerçekten hatalısın!”
Şehirde hanımlar dediler ki: “Büyük Aziz’in karısı, kölesini kendi gerçek nefsinden saptırmak istiyor: Gerçekten ona şiddetli bir aşk ilhamlamış: Biz onun açıkça sapıttığını görüyoruz.”
Onların kötü konuşmalarını işitince evin hanımı onları çağırttı ve onlar için bir ziyafet hazırladı ve her birine birer bıçak verdi ve Yusuf’a “Onların karşısına çık” dedi. Onu gördüklerinde, onu tesbih ettiler/yücelttiler ve şaşkınlık içinde ellerini kestiler: “Allah bizi korusun! Bu ölümlü değil! Bu, yüce bir melekten başkası değil!” dediler.
Dedi ki: “Beni suçladığınız adam işte tam karşınızda! Ben onu gerçek benliğinden uzaklaştırmaya çalıştım, ama o kararlı bir şekilde suçsuzluğuyla kurtardı!… ve şimdi, eğer benim emrimi yerine getirmezse, kesinlikle hapse atılacak ve en aşağılıkların/horlananların takımından olacaktır!”
Dedi ki: “Rabbim, zindan, onların beni davet ettiklerinden daha çok meylime/hoşuma gider. Sen onların tuzaklarını benden uzaklaştırmazsan, gençliğimdeki budalalığımda onlara meyleder ve cahiller safına katılırım.”
Bunun üzerine Rabbi, duasında onu işitti ve onların tuzaklarını ondan uzaklaştırdı: Şüphesiz O, her şeyi işitir ve bilir.
İnsanlar,suçsuzluğuna dair işaretleri görmelerine rağmen, onu bir süreliğine hapsetmenin en iyisi olduğunu düşündüler.
Şimdi onunla birlikte hapishaneye iki genç adam geldi. Onlardan biri dedi ki: “Kendimi rüyada şarap sıkarken görüyorum.” dedi, diğeri: “Rüyamda kendimi başımın üstünde ekmek taşırken görüyorum ve kuşlar ondan yiyor.” “Bize bunların “Doğruluğuna ve anlamına dair haber ver/yorum yap” dediler, ; çünkü görüyoruz ki sen herkese iyilik eden birisin.”
Dedi ki: “Sizden herhangi birine yiyecek bir şey size gelmeden önce onun hakikatini ve manasını/anlamını mutlaka size açıklayacağım. Bu, Rabbimin bana öğrettiği Vazifenin bir parçasıdır. Size yemin ederim ki, Allah’a inanmayan, hatta ahireti bile inkar eden bir kavmin yollarını terk ettim.
“Ben, atalarım İbrahim’in, İshak’ın ve Yakub’un yollarına uyarım. Allah’a hiçbir şeyi ortak koşamayız. Bu Allah’ın bize ve insanlara lütfundan gelenlerdendir, yine de insanların çoğu şükretmezler.
“Ey zindandaki iki arkadaşım! Sorarım size: Aralarında ihtilaf halinde olan çok sayıda Rab mi daha hayırlı, yoksa üstün ve karşı konulmaz bir tek Allah mı?
“Eğer O değilse, siz ve atalarınız, Allah’ın haklarında hiçbir delil indirmediği isimlerden başkasına kulluk etmiyorsunuz: Emir/hüküm ancak Allah’ındır. O, kendisinden başkasına kulluk etmemenizi emretti. İşte hak din budur, fakat insanların çoğu anlamazlar…
“Ey zindandaki iki arkadaşım! Biriniz, efendisine içmesi için şarap dökecek, diğeriniz ise çarmıha gerilecek ve kuşlar onun başından yiyecekler. Böylece ikinizin soruşturduğu konuya böyle karar verilmiştir/buyrulmuştur”…
Ve ikisinden kurtulacağını sandığı o kişiye: “Efendinin yanında beni an” dedi. Fakat şeytan o kişiye efendisine Yusuf’u anmayı unutturdu ve Yusuf birkaç yıl daha zindanda durdu/zaman geçirdi/can çekişti.
Mısır kralı dedi ki: “Bir rüyette yedi cılızın yediği yedi besili inek, yedi yeşil başak ve yedisi de kurumuş görüyorum. Ey ileri gelenler! Vizyonları yorumlamayı becerip yapabilirseniz bana rüyetimi açıklayın” dedi.
Dediler ki: “Karmakarışık bir rüyalar yumağı: ve biz böyle rüyaların yorumlanmasında yetenekli değiliz.”
Ama hapiste olan iki kişiden kurtulmuş/salıverilmiş olanı ve uzun zaman sonra Yusuf’u hatırlayan/düşünen adam, “Size onun yorumunun doğrusunu anlatacağım/bildireceğim, öyleyse beni gönderin” dedi.
“Ey Yusuf!” “Ey sıddık, yedi cılızın yediği yedi semiz sığır, yedi yeşil başak ve yedi kurumuş başak rüyasını bize açıkla da insanlara döneyim ve onlar da anlasınlar” dedi.
Yusuf dedi: “Yedi yıl, adet edindiğimiz gibi özenle ekeceksiniz; ve biçtiğiniz ürünü başakta bırakacaksınız, – az bir kısmı hariç, onu yiyeceksiniz.
“Sonra o dönemden sonra yedi korkunç yıl gelecek ve onlar için önceden ayırmış olduklarınızı yiyip bitireceksiniz – özel olarak/özellikle koruduğunuz çok az bir ekin hariç.
“Sonra o dönemden sonra öyle bir yıl gelecek ki, o senede insanlar bol su bulacaklar ve şarap ve yağ sıkacaklar.”
Hükümdar dedi ki: “Onu bana getirin.” Fakat elçisi ona gelince, Yusuf dedi ki: “Efendine dön ve ona sor: Ellerini kesen hanımların hali nedir? Şüphesiz Rabbim onların tuzaklarından haberdardır.”
Kral hanımlara dedi ki: “Yusuf’u gerçek benliğinden ayartmak istediğinizde meseleniz/amacınız neydi?” Hanımlar: “Allah bizi korusun, biz ona karşı bir kötülük bilmeyiz!” dediler. Aziz’in karısı dedi ki: “Artık herkes için apaçık olan gerçek ortaya çıktı: Ben onu kendi nefsinden uzaklaştırmaya çalıştım: Gerçekten o, doğrulardan ve faziletlilerdendir.”
“Onun gıyabında ona asla yalan söylemediğimi ve Allah’ın yalancıların tuzağına asla hidayet etmeyeceğini bilmesi için bunu söylüyorum.
“Nefsimi de affetmiyorum. Rabbim rahmet etmedikçe, insan nefsi mutlaka kötülüğe meyleder; fakat şüphesiz Rabbim çok bağışlayandır, çok merhamet edendir.”
Bunun üzerine kral, “Onu bana getirin, kendi şahsıma hizmet etmesi için onu özel olarak yanıma alacağım” dedi. Bu nedenle onunla konuşunca şöyle dedi: “Emin olun, bugün bizim huzurumuzda mertebenizi sağlamlaştırmış ve sadakatiniz tam olarak ispatlanmış bir kimsesiniz!
Yusuf dedi ki: “Beni yeryüzünün ambarlarının başına geçir; onların önemlerini gerçekten bilen biri olarak ben koruyacağım.”
Böylece Yusuf’a, dilediği zaman, dilediği yerde mülk/egemenlik edinmesi için ülkede güçlü bir yetki verdik. Rahmetimizi dilediğimize veririz ve iyilik yapanların mükâfatını zayi etmeyiz.
Ancak ahiret mükâfatı, iman edenler ve takvâda devamlı olanlar için daha hayırlıdır.
Derken Yusuf’un kardeşleri geldiler, huzuruna girdiler, Yusuf onları tanıdı, ama onlar Yusuf’u tanımadılar.
Ve onlara uygun olan erzakları verdikten sonra/temin edince şöyle dedi: “Sizinle babası aynı, annesi farklı olan bir erkek kardeşinizi bana getirin. Ölçüyü tam olarak ödediğimi ve en iyi konukseverliği/misafirperverliği yaptığımı görmüyor musunuz?
“Eğer şimdi onu bana getirmezseniz, benden bir ölçek mısır dahi alamazsınız, yanıma bile gelemezsiniz/yaklaşamazsınız.”
Dediler ki: “Onunla ilgili dileğimizi mutlaka babasından isteyeceğiz/kazanmaya çalışacağız; şüphesiz bunu yapacağız.”
Ve Yusuf, hizmetkarlarına, takas ettikleri malları heybelerine koymalarını söyledi, böylece geri dönmeleri/gelmeleri için bunu ancak kavimlerine döndüklerinde bilsinler.
Babalarının yanına döndüklerinde dediler ki: “Ey babamız! Kardeşimizi yanımıza almadıkça bir ölçek tahıl daha elde edemeyiz/verilmeyecektir. Öyleyse kardeşimizi bizimle gönder de ölçümüzü alalım ve gerçekten de onunla her şekilde ilgileneceğiz.”
Dedi ki: “Daha önce kardeşinizi size emanet ettiğimde karşılaştığımdan başka herhangi bir sonuçla size güvenebilir miyim? Ama Allah, ona en iyi bakandır ve O, merhamet edenlerin en merhametlisidir!”
Daha sonra yüklerini açtıklarında, ticaret stoklarının kendilerine iade edildiğini gördüler. Dediler ki: “Ey babamız! Daha ne isteyelim ki, bizim bu ticaret mallarımız bize geri verildi: böylece ailemiz için daha fazla yiyecek alabileceğiz; Kardeşimize sahip çıkacağız; ve aynı zamanda bir deve yükü dolusu tahılı da erzakımıza katabileceğiz. Bu sadece küçük bir miktardır.”
Yakup dedi ki: “Kendiniz kuşatılıp güçsüz bırakılmadıkça, onu bana geri getireceğinize dair Allah’ın adıyla bana kesin bir yemin etmedikçe, onu sizinle göndermeyeceğim. Yeminlerini ettikten sonra şöyle dedi: “Söylediklerimize Allah şahit ve vekil olsun!”
Sonra dedi ki: “Ey oğullarım, hepiniz bir kapıdan girmeyin; ayrı ayrı kapılardan girin. Gerçi şu nasihatimle/tavsiyemle Allah’a karşı size bir fayda sağlayamasam da/faydam dokunamasa da. Allah’tan başkası hükmedemez/Hüküm sadece Allah’ındır. Ben O’na tevekkül ettim ve güvenenlerin hepsi O’na güvensinler.”
Ve babalarının emrettiği şekilde girdiklerinde, Allah’ın planına karşı bu onlara hiçbir fayda sağlamadı: Bu, Yakup’un ruhunun deşarj/rahatlama ihtiyacından başka bir şey değildi. Çünkü bizim talimatımıza göre Yakup bilgi ve deneyimle doluydu: ama çoğu insan bilmez.
Şimdi Yusuf’un huzuruna geldikleri zaman , öz kardeşini yanında kalması için kabul etti. Ona dedi ki: “Bak, ben senin öz kardeşinim; onların yaptıklarından hiçbir şey için üzülme.”
Nihayet onlara uygun erzaklar sağladıktan sonra, içki kabını kardeşinin heybesine koydu. Sonra bir münadi bağırdı: “Ey kervandakiler! Bakın, şüphesiz siz hırsızsınız!”
Onlara dönerek: “Neyi kaybettiniz?” dediler.
“Kralın büyük kabını arıyoruz; onu bulana bir deve yükü sevabı verilir; ben buna garanti veriyorum.”
Kardeşler: “Allah’a yemin olsun ki, biz yeryüzünde bozgunculuk yapmaya gelmedik ve biz hırsız değiliz” dediler.
Mısırlılar dediler ki: “Eğer yalan söylediğiniz ortaya çıkarsa/ispat edilirse bunun cezası ne olmalıdır?”
Kardeşler dediler ki: “Kimin heybesinde bulunursa, kefaret için tutulmalıdır. Biz zalimleri işte böyle cezalandırıyoruz!”
Böylece, kardeşinin yüküne gelmeden önce onların yüküylea aramaya başladı: sonunda onu kardeşinin yükünden çıkardı. Biz Yusuf için böyle tasarladık/planladık. O, Allah dilemedikçe/dilemesi dışında, kralın kanunuyla kardeşini alamazdı. Biz, dilediğimizi hikmet derecelerine yükseltiriz; fakat bütün ilmin sahibi Birdir, her şeyi bilendir.
“Eğer hırsızlık yaparsa, ondan önce hırsızlık yapan bir kardeşi vardı” dediler. Ama Yusuf içinden geçenleri yüreğinde kilitli tuttu, sırlarını onlara açıklamadı. Kendi kendine şöyle dedi: “Siz daha kötü durumdasınız. Allah, iddia ettiklerinizin doğrusunu en iyi bilendir.”
Dediler ki: “Ey yüce kişi! Bak, onun yaşlı ve saygıdeğer bir babası var, bu yüzden onun için üzülecek/kederlenecek, onun yerine bizden birini al, çünkü senin iyilik yapmakta lütufkâr olduğunu görüyoruz.”
Dedi ki: “Malımızı yanında bulduğumuzdan başkasını alıkoymaktan Allah bizi korusun; eğer böyle yaparsak, haksızlık etmiş oluruz.
Şimdi, boyun eğeceğine dair hiçbir umut görmediklerinde, baş başa bir konferans/görüşme düzenlediler. Önderleri dedi ki: “Babanızın sizden Allah adına yemin aldığını ve bundan önce Yusuf’a karşı görevinizde nasıl başarısız olduğunuzu bilmiyor musunuz? Artık babam bana izin verinceye veya Allah bana emredinceye kadar buradan ayrılmayacağım. O, emredeceklerin/hüküm verenlerin en hayırlısıdır.
“Babanıza dönün ve deyin ki: ‘Ey babamız! Bak, oğlun hırsızlık yaptı! Biz ancak bildiklerimize şahitlik ederiz, gayba karşı da iyice korunamadık!
“Gittiğimiz şehirde ve geri döndüğümüz kervana sor, bizim doğru söylediğimizi anlayacaksın.”
Yakup dedi ki: “Hayır, siz ancak kendinize yeterli bir hikaye uyduruyorsunuz. Artık sabretmek bana daha çok yakışır. Umulur ki Allah, sonunda hepsini bana geri getirir. Şüphesiz O, bilgi sahibidir, hikmet sahibidir.”
Ve onlardan yüz çevirdi ve dedi ki: “Yusuf için kederim ne büyüktür!” Ve gözleri kederden ağardı ve sessiz bir melankoli içine düştü.
Dediler ki: “Allah’a yemin olsun ki, hastalığın son noktasına gelinceye veya ölünceye kadar Yusuf’u anmaktan vazgeçmeyeceksin!”
Dedi ki: “Ben dalgınlığımı ve üzüntümü ancak Allah’a şikayet ederim ve Allah’tan sizin bilmediğinizi/bilmediklerinizi bilirim…
“Ey oğullarım, gidin, Yusuf’u ve kardeşini sorun ve Allah’ın teskin eden rahmetinden ümidinizi kesmeyin. Gerçekten Allah’ın huzur veren/rahatlatıcı rahmetinden kafirlerden başkası ümit kesmez.”
Sonra Yusuf’un huzuruna çıktıklarında şöyle dediler: “Ey yüce kişi, bizi ve ailemizi sıkıntı sardı; şimdi kıt bir sermaye getirdik. Öyleyse bize tam ölçü olarak ver, sana dua ederiz ve bunu bizim için sadaka olarak kabul et: Allah, sadaka verenlerin mükâfatını verir.”
Dedi ki: “Ne yaptığınızı bilmez/cahil iken Yusuf ve kardeşine nasıl davrandığınızı/neler yaptıklarınızı biliyor musunuz?”
“Yoksa sen gerçekten Yusuf musun?” dediler. Dedi ki: “Ben Yusuf’um, bu da kardeşim. Allah hepimize karşı lütufta bulundu/rahmet etti. Kim sakınır ve sabrederse, Allah iyilik yapanların mükâfatını asla zayi etmez.”
Dediler ki: “Allah’a yemin olsun ki, Allah seni bize üstün kıldı ve biz kesinlikle günah işledik!”
Dedi ki: “Bugün size kınama yok, Allah sizi bağışlar/bağışlayacak ve O, merhamet edenlerin en merhametlisidir!
“Bu gömleğimi alın/bu benim gömleğimle gidin ve babamın yüzüne koyun: Açıkça görmeye başlayacak. O halde işte o zaman bütün ailenizle birlikte buraya, yanıma gelin.”
Kervan Mısır’dan ayrılınca babaları dedi ki: “Yusuf’un varlığının kokusunu alıyorum. Hayır, beni budala sanmayın.”
Dediler ki: “Vallahi, gerçekten sen eski dalgınlığındasın.”
Müjdeci/iyi haberleri getiren gelince, gömleği yüzüne örttü ve hemen gözleri açıldı. Dedi ki: “Ben size, “Sizin bilmediklerinizi Allah katından biliyorum” demedim mi?”
Dediler ki: “Ey babamız, bizim günahlarımız için mağfiret dile, çünkü biz gerçekten kusurluyduk.”
Dedi ki: “Sizin için yakında Rabbimden mağfiret dileyeceğim; çünkü O, çok bağışlayandır, çok merhamet edendir.”
Sonra Yûsuf’un huzuruna girdiklerinde, kendisi ile birlikte ana babasına bir yurt/ev sağladı ve “Allah’ın izniyle Mısır’a güvenlik içinde girin” dedi.
Ve anne babasını izzet/onur tahtına yükseltti ve onların hepsi Yusuf’un önünde secdeye kapandılar. Dedi ki: “Babacığım, işte bu benim eski vizyonumun/rüyamın gerçekleşmesidir! Allah onu gerçek kıldı! Şeytan benimle kardeşlerimin arasına düşmanlık ektikten sonra bile Allah beni zindandan çıkardığı ve hepinizi çölden buraya getirdiği zaman bana karşı gerçekten çok iyiydi. Şüphesiz Rabbim yapmak istediği şeylerin sırlarını en iyi bilendir, çünkü O, ilim ve hikmet sahibidir.
“Rabbim, gerçekten bana bir kudret verdin ve bana rüyaların ve olayların tabirinden bir şeyler öğrettin, -Ey gökleri ve yeri/yeryüzünü yaratan! Sen benim dünya da ve ahirette de Mevlamsın/Koruyumcusun/Vekilimsin. Öldüğümde bir Müslüman olarak canımı al ve beni salihlerle birleştir.”
İşte bu, sana vahyettiğimiz, gaybın haberlerinden biridir. Entrikalarını dokuma sürecinde planlarını bir araya getirdikleri zaman da sen yanlarında değildin.
Yine de, ne kadar hararetle arzulasanız da, insanlığın büyük bir kısmında hiçbir inanç olmayacak.
Ve bunun için onlardan hiçbir ücret istemiyorsun: O, tüm yarattıkları için bir Mesajdan başka bir şey değildir.
Ve onlar göklerde ve yerde nice âyetler var ki yanlarından geçip gidiyorlar ve yine de onlardan yüz çeviriyorlar!
Ve onların çoğu, O’na ortak koşmadan Allah’a iman etmezler!
Artık onlar, Allah’ın gazabının perdesinin üzerlerine gelmesinden mi, yoksa onlar farkına varmadan Son Saatin ansızın tepelerine inmesinden mi kendilerini güvende hissediyorlar?
De ki: “İşte benim yolum: Ben ve bana uyanlar/beni takip edenler tarafından gözle görülen gibi apaçık bir delille Allah’a davet ediyorum. Allah’a hamd olsun ve ben Allah’a asla eşler/ilahlar ortak koşmam.”
Senden önce de elçiler olarak, kendilerine ilham verdiğimiz, insan yerleşim yerlerinde yaşayan insanlardan başkasını göndermedik. Yeryüzünde dolaşıp da kendilerinden öncekilerin sonunun ne olduğunu görmüyorlar mı? Ama ahiret yurdu, iyilik yapanlar için daha hayırlıdır. O zaman anlamayacak mısınız?
Mühlet verilir, sonunda elçiler, kavimlerinden ümitlerini kesip, kendilerinin yalancı muamelesi gördüklerini düşünmeye başlayınca, yardımımız onlara ulaşır ve dilediklerimiz selamete kavuşur. Ama günah işleyenlerden cezamız asla kaçmayacaktır/önlenemeyecektir/savuşturulamayacaktır.
Hikâyelerinde idrak sahibi insanlar için ibretler/talimatlar vardır. O, uydurulmuş bir hadis/söz/masal değil, kendinden öncekileri tasdik eden, her şeyi ayrıntılı olarak açıklayan ve inananlar için bir hidayet ve rahmettir.

YUSUF, or Joseph.

In the Name of Allah, Most Gracious, Most Merciful.

A.L.R. These are the Symbols (or Verses

of the Perspicuous Book.

We have sent it down as an Arabic Koran, in order that ye may

learn wisdom.

We do relate unto thee the most beautiful of stories, in that

We reveal to thee this (portion of the) Koran: Before this, thou

too was among those who knew it not.

Behold, Joseph said to his father: “O my father! I did see

eleven stars and the sun and the moon: I saw them prostrate

themselves to me!”

Said (the father): “My (dear) little son! Relate not thy

vision to thy brothers, lest they concoct a plot against thee:

For Satan is to man an avowed enemy!

“Thus will thy Lord choose thee and teach thee the

interpretation of stories (and events) and perfect His favor to

thee and to the posterity of Jacob–even as He perfected it to

thy fathers Abraham and Isaac aforetime! For Allah is full of

knowledge and wisdom.”

Verily in Joseph and his brethren are Signs (or Symbols) for

seekers (after Truth).

They said: “Truly Joseph and his brother are loved more by

our father than we: But we are a goodly body! Really our father

is obviously wandering (in his mind)!

“Slay ye Joseph or cast him out to some (unknown) land, that

so the favor of your father may be given to you alone: (There

will be time enough) for you to be righteous after that!”

Said one of them: “Slay not Joseph, but if ye must do

something, throw him down to the bottom of the well: He will be

picked up by some caravan of travelers.”

They said: “O our father! Why dost thou not trust us with

Joseph, –seeing we are indeed his sincere well-wishers?

“Send him with us tomorrow to enjoy himself and play, and we

shall take every care of him.”

(Jacob) said: “Really it saddens me that ye should take him

away: I fear lest the wolf should devour him while ye attend not

to him.”

They said: “If the wolf were to devour him while we are (so

large) a party, then should we indeed (first) have perished

ourselves!”

So they did take him away, and they all agreed to throw him

down to the bottom of the well: And We put into his heart (this

Message): “Of a surety thou shalt (one day) tell them the truth

of this their affair while they know (thee) not.”

Then they came to their father in the early part of the

night, weeping.

They said: “O our father: We went racing with one another,

and left Joseph with our things; and the wolf devoured him–but

thou wilt never believe us even though we tell the truth.”

They stained his shirt with false blood. He said: “Nay, but

your minds have made up a tale (that may pass) with you. (For

me) patience is most fitting: Against that which ye assert, it

is Allah (alone) whose help can be sought” —

Then there came a caravan of travelers: They sent their

water carrier (for water), and he let down his bucket (into the

well) –He said: “Ah there! Good news! Here is a (fine) young

man!” So they concealed him as a treasure! But Allah knoweth

well all that they do!

The (Brethren) sold him for a miserable price, –for a few

dirhams counted out: In such low estimation did they hold him!

The man in Egypt who bought him said to his wife: “Make his

stay (among us) honorable: Maybe he will bring us much good, or

we shall adopt him as a son.” Thus did We establish Joseph in

the land, that We might teach him the interpretation of stories

(and events). And Allah hath full power and control over His

affairs; but most among mankind know it not.

When Joseph attained his full manhood, We gave him power and

knowledge: Thus do We reward those who do right.

But she in whose house he was, sought to seduce him from his

(true) self: She fastened the doors, and said: “Now come, thou

(dear one!” He said: “Allah forbid! Truly (thy husband) is my

lord! He made my sojourn agreeable! Truly to no good come those

who do wrong!”

And (with passion) did she desire him, and he would have

desired her, but that he saw the evidence of his Lord: Thus (did

We order) that We might turn away from him (all) evil and

shameful deeds: For he was one of Our servants, sincere and

purified.

So they both raced each other to the door, and she tore his

shirt from the back: They both found her lord near the door. She

said: “What is the (fitting) punishment for one who formed an

evil design against thy wife, but prison or a grievous

chastisement?

He said: “It was she that sought to seduce me–from my

(true) self.” And one of her household saw (this) and bore

witness, (thus): –“If it be that his shirt is rent from the

front, then is her tale true, and he is a liar!

“But if it be that his shirt is torn from the back, then is

she the liar, and he is telling the truth!”

So when he saw his shirt, –that it was torn at the back, —

(her husband) said: “Behold! It is a snare of you woman! Truly,

mighty is your snare!

“O Joseph, pass this over! (O wife), ask forgiveness for thy

sin, for truly thou hast been at fault!”

Ladies said in the City: “The wife of the (great) Aziz is

seeking to seduce her slave from his (true) self: Truly hath he

inspired her with violent love: We see she is evidently going

astray.”

When she heard of their malicious talk, she sent for them

and prepared a banquet for them: She gave each of them a knife:

And she said (to Joseph), “Come out before them.” When they saw

him, they did extol him, and (in their amazement) cut their

hands: They said: “Allah preserve us! No mortal is this! This is

none other than a noble angel!”

She said: “There before you is the man about whom ye did

blame me! I did seek to seduce him from his (true) self but he

did firmly save himself guiltless! –And now, if he doth not my

bidding, he shall certainly be cast into prison, and (what is

more) be of the company of the vilest!”

He said: “O my Lord! The prison is more to my liking than

that to which they invite me: Unless Thou turn away their snare

from me, I should (in my youthful folly) feel inclined towards

them and join the ranks of the ignorant.”

So his Lord hearkened to him (in his prayer), and turned

away from him their snare: Verily He heareth and knoweth (all

things).

Then it occurred to the men, after they had seen the Signs,

(that it was best) to imprison him for a time.

Now with him there came into the prison two young men. Said

one of them: “I see myself (in a dream) pressing wine.” Said the

other: “I see myself (in a dream) carrying bread on my head, and

birds are eating thereof.” `”Tell us” (they said) “the truth and

meaning thereof: For we see thou art one that doth good (to

all).”

He said: “Before any food comes (in due course) to feed

either of you, I will surely reveal to you the truth and meaning

of this ere it befall you: That is part of the (Duty) which my

Lord hath taught me. I have (I assure you) abandoned the ways of

a people that believe not in Allah and that (even) deny the

Hereafter.

“And I follow the ways of my fathers, –Abraham, Isaac, and

Jacob; and never could we attribute any partners whatever to

Allah: That (comes) of the grace of Allah to us and to mankind:

Yet most men are not grateful.

“O my two companions of the prison! (I ask you): Are many

lords differing among themselves better, or Allah the One,

Supreme and Irresistible?

“If not Him, ye worship nothing but names which ye have

named, –ye and your fathers, –for which Allah hath sent down

no authority: The Command is for none but Allah: He hath

commanded that ye worship none but Him: That is the right

religion, but most men understand not–

“O my two companions of the prison! As to one of you, he

will pour out the wine for his lord to drink: As for the other,

he will hang from the cross, and the birds will eat from off his

head. (So) hath been decreed that matter whereof ye twain do

inquire” —

And of the two, to that one whom he considered about to be

saved, he said: “Mention me to thy lord.” But Satan made him

forget to mention him to his lord: And (Joseph) lingered in

prison a few (more) years.

The king (of Egypt) said: “I do see (in a vision) seven fat

kine, whom seven lean ones devour, –and seven green ears of

corn, and seven (others) withered. O ye chiefs! Expound to me my

vision if it be that ye can interpret visions.”

They said: “A confused medley of dreams: And we are not

skilled in the interpretation of dreams.”

But the man who had been released, one of the two (who had

been in prison) and who now bethought him after (so long) a

space of time, said: “I will tell you the truth of its

interpretation: Send ye me (therefore).”

“O Joseph!” (he said). “O man of truth! Expound to us (the

dream) of seven fat kine whom seven lean ones devour, and of

seven green ears of corn and (seven) others withered: That I may

return to the people, and that they may understand.”

(Joseph) said: “For seven years shall ye diligently sow as

is your wont: And the harvests that ye reap, ye shall leave them

in the ear, –except a little, of which ye shall eat.

“Then will come after that (period) seven dreadful (years),

which will devour what ye shall have laid by in advance for

them, –(all) except a little which ye shall have (specially)

guarded.

“Then will come after that (period) a year in which the

people will have abundant water, and in which they will press

(wine and oil).”

So the king said: “Bring ye him unto me.” But when the

messenger came to him, (Joseph) said: “Go thou back to thy lord,

and ask him, ‘What is the state of mind of the ladies who cut

their hands’? For my Lord is certainly well aware of their

snare.”

(The king) said (to the ladies): “What was your affair when

ye did seek to seduce Joseph from his (true) self?” The ladies

said: “Allah preserve us! No evil know we against him!” Said the

Aziz’s wife: “Now is the truth manifest (to all): It was I who

sought to seduce him from his (true) self: He is indeed of those

who are (ever) true (and virtuous).

“This (say I), in order that he may know that I have never

been false to him in his absence, and that Allah will never

guide the snare of the false ones.

“Nor do I absolve my own self (of blame): The (human) soul

is certainly prone to evil, unless my Lord do bestow His Mercy:

But surely my Lord is Oft-Forgiving, Most Merciful.”

So the king said: “Bring him unto me; I will take him

specially to serve about my own person.” Therefore when he had

spoken to him. he said: “Be assured this day, thou art, before

our own Presence, with rank firmly established, and fidelity

fully proved!”

(Joseph) said: “Set me over the storehouses of the land: I

will indeed guard them, as one that knows (their importance).”

Thus did We give established power to Joseph in the land, to

take possession therein as, when, or where he pleased. We bestow

of Our Mercy on whom We please, and We suffer not, to be lost,

the reward of those who do good.

But verily the reward of the Hereafter is the best, for

those who believe, and are constant in righteousness.

Then came Joseph’s brethren: They entered his presence, and

he knew them, but they knew him not.

And when he had furnished them forth with provisions

(suitable) for them, he said: “Bring unto me a brother ye have,

of the same father as yourselves, (but a different mother): See

ye not that I pay out full measure, and that I do provide the

best hospitality?

“Now if ye bring him not to me, ye shall have no measure (of

corn) from me, nor shall ye (even) come near me.”

They said: “We shall certainly seek to get our wish about

him from his father: Indeed we shall do it.”

And (Joseph) told his servants to put their stock-in-trade

(with which they had bartered) into their saddlebags, so they

should know it only when they returned to their people, in order

that they might come back.

Now when they returned to their father, they said: “O our

father! No more measure of grain shall we get (unless we take

our brother): So send our brother with us, that we may get our

measure; and we will indeed take every care of him.

He said: “Shall I trust you with him with any result other

than when I trusted you with his brother aforetime? But Allah is

the best to take care (of him), and He is the Most Merciful of

those who show mercy!”

Then when they opened their baggage, they found their stock-

in-trade had been returned to them. They said: “O our father!

What (more) can we desire? This our stock-in-trade has been

returned to us: So we shall get (more) food for our family; we

shall take care of our brother; and add (at the same time) a

full camel’s load (of grain to our provisions). This is but a

small quantity.

(Jacob) said: “Never will I send him with you until ye swear

a solemn oath to me, in Allah’s name, that ye will be sure to

bring him back to me unless ye are yourselves hemmed in (and

made powerless).” And when they had sworn their solemn oath, he

said: “Over all that we say, be Allah the Witness and Guardian!”

Further he said: “O my sons! Enter not all by one gate:

Enter ye by different gates. Not that I can profit you aught

against Allah (with my advice): None can command except Allah:

On Him do I put my trust: And let all that trust put their trust

on Him.”

And when they entered in the manner their father had

enjoined, it did not profit them in the least against (the Plan

of) Allah: It was but a necessity of Jacob’s soul, which he

discharged. For he was, by Our instruction, full of knowledge

(and experience): But most men know not.

Now when they came into Joseph’s presence, he received his

(full) brother to stay with him. He said (to him): “Behold! I am

thy (own) brother; so grieve not at aught of their doings.”

At length when he had furnished them forth with provisions

(suitable) for them, he put the drinking cup into his brother’s

saddlebag. Then shouted out a crier: “O ye (in) the caravan!

Behold! Ye are thieves, without doubt!”

They said, turning towards them: “What is it that ye miss?”
They said: “We miss the great beaker of the king; for him

who produces it, is (the reward of) a camel load; I will be

bound by it.”

(The brothers) said: “By Allah! Well ye know that we came

not to make mischief in the land, and we are no thieves!”

(The Egyptians) said: “What then shall be the penalty of

this, if ye are (proved) to have lied?”

They said: “The penalty should be that he in whose saddlebag

it is found, should be held (as bondman) to atone for the

(crime). Thus it is we punish the wrongdoers!”

So he began (the search) with their baggage, before (he came

to) the baggage of his brother: At length he brought it out of

his brother’s baggage. Thus did We Plan for Joseph. He could not

take his brother by the law of the king except that Allah Willed

it (so). We raise to degrees (of wisdom) whom We please: But

over all endued with knowledge is One, the All-Knowing.

They said: “If he steals, there was a brother of his who did

steal before (him). But these things did Joseph keep locked in

his heart, revealing not the secrets to them. He (simply) said

(to himself): “Ye are the worst situated; and Allah knoweth best

the truth of what ye assert!”

They said: “O exalted one! Behold! He has a father, aged and

venerable, (who will grieve for him); so take one of us in his

place; for we see that thou art (gracious) in doing good.”

He said: “Allah forbid that we take other than him with whom

we found our property: Indeed (if we did so), we should be

acting wrongfully.”

Now when they saw no hope of his (yielding), they held a

conference in private. The leader among them said: “Know ye not

that your father did take an oath from you in Allah’s name, and

how, before this, ye did fail in your duty with Joseph?

Therefore will I not leave this land until my father permits me,

or Allah commands me; and He is the best to command.

“Turn ye back to your father, and say: ‘O our father!

Behold! Thy son committed theft! We bear witness only to what we

know, and we could not well guard against the unseen!

“‘Ask at the town where we have been and the caravan in

which we returned, and (you will find) we are indeed telling the

truth.’”

Jacob said: “Nay, but ye have yourselves contrived a story

(good enough) for you. So patience is most fitting (for me).

Maybe Allah will bring them (back) all to me (in the end). For

He is indeed full of knowledge and wisdom.”

And he turned away from them, and said: “How great is my

grief for Joseph!” And his eyes became white with sorrow, and he

fell into silent melancholy.

They said: “By Allah! (never) wilt thou cease to remember

Joseph until thou reach the last extremity of illness, or until

thou die!”

He said: “I only complain of my distraction and anguish to

Allah, and I know from Allah that which ye know not–

“O my sons! Go ye and enquire about Joseph and his brother,

and never give up hope of Allah’s soothing Mercy: Truly no one

despairs of Allah’s soothing Mercy, except those who have no

faith.”

Then, when they came (back) into (Joseph’s) presence they

said: “O exalted one! Distress has seized us and our family: We

have (now) brought but scanty capital: So pay us full measure,

(we pray thee), and treat it as charity to us: For Allah doth

reward the charitable.”

He said: “Know ye how ye dealt with Joseph and his brother,

not knowing (what ye were doing)?”

They said: “Art thou indeed Joseph?” He said: “I am Joseph,

and this is my brother: Allah has indeed been gracious to us

(all): Behold, he that is righteous and patient, –never will

Allah suffer the reward to be lost, of those who do right.”

They said: By Allah! Indeed has Allah preferred thee above

us, and we certainly have been guilty of sin!”

He said: “This day let no reproach be (cast) on you: Allah

will forgive you and He is the Most Merciful of those who show

mercy!

“Go with this my shirt, and cast it over the face of my

father: He will come to see (clearly). Then come ye (here) to me

together with all your family.”

When the caravan left (Egypt). Their father said: “I do

indeed scent the presence of Joseph: Nay, think me not a

dotard.”

They said: “By Allah! Truly thou art in thine old wandering

mind.”

Then when the bearer of the good news came, he cast (the

shirt) over his face, and he forthwith regained clear sight. He

said: “Did I not say to you, ‘I know from Allah that which ye

know not?’”

They said: “O our father! Ask for us forgiveness for our

sins, for we were truly at fault.”

He said: “Soon will I ask my Lord for forgiveness for you:

For He is indeed Oft-Forgiving, Most Merciful.”

Then when they entered the presence of Joseph, he provided a

home for his parents with himself, and said: “Enter ye Egypt

(all) in safety if it please Allah.”

And he raised his parents high on the throne (of dignity),

and they fell down in prostration, (all) before him. He said: “O

my father! This is the fulfillment of my vision of old! He was

indeed good to me when He took me out of prison and brought you

(all here) out of the desert, (even) after Satan had sown enmity

between me and my brothers. Verily my Lord understandeth best

the mysteries of all that He planneth to do. For verily He is

full of knowledge and wisdom.

“O my Lord! Thou hast indeed bestowed on me some power, and

taught me something of the interpretation of dreams and events,

–O Thou Creator of the heavens and the earth! Thou art my

Protector in this world and in the Hereafter. Take Thou my soul

(at death) as one submitting to thy Will (as a Muslim), and

unite me with the righteous.”

Such is one of the stories of what happened unseen, which

We reveal by inspiration unto thee: Nor wast thou (present) with

them when they concerted their plans together in the process of

weaving their plots.

Yet no faith will the greater part of mankind have, however

ardently thou dost desire it.

And no reward dost thou ask of them for this: It is no less

than a Message for all creatures.

And how many Signs in the heavens and the earth do they

pass by? Yet they turn (their faces) away from them!

And most of them believe not in Allah without associating

(others as partners) with Him!

Do they then feel secure from the coming against them of

the covering veil of the wrath of Allah, –or of the coming

against them of the (final) Hour all of a sudden while they

perceive not?

Say thou: “This is my Way: I do invite unto Allah, –on

evidence clear as the seeing with one’s eyes, –I and whoever

follows me. Glory to Allah! And never will I join gods with

Allah!”

Nor did We send before thee (as apostles) any but men, whom

We did inspire, –(men) living in human habitations. Do they not

travel through the earth, and see what was the end of those

before them? But the home of the Hereafter is best, for those

who do right. Will ye not then understand?

(Respite will be granted) until, when the apostles give up

hope of their people and (come to) think that they were treated

as liars, there reaches them Our help, and those whom We will

are delivered into safety. But never will be warded off Our

punishment from those who are in sin.

There is, in their stories, instruction for men endued with

understanding. It is not a tale invented, but a confirmation of

what went before it, –a detailed exposition of all things, and

a Guide and a Mercy to any such as believe.