Kasas Suresi

Kasas Suresi 28-49

Kasas Suresi 28-49 (Anlatılar)

SEVGİ VE MERHAMETİ SONSUZ ALLAH’IN ADIYLA

Ta. Sin. Mim.
İşte bunlar, apaçık bildiren Kitap âyetleridir.
İnanan bir kavim için Musa ile Firavun’un kıssasından bir kısmını sana hak olarak anlatıyoruz.
Gerçekten Firavun yeryüzünde kendini beğendi ve halkını parça parça böldü, içlerinden küçük bir grubu sıkıntıya soktu: oğullarını öldürdü, dişilerini yaşattı: çünkü o gerçekten bir bozguncuydu.
Ve yeryüzünde bunalanlara/ezilenlere lütufta bulunmayı diledik. Onları imanda liderler yapmak ve onları varisler yapmak istiyoruz,
Yeryüzünde onlar için sağlam bir yer edindirelim ve Firavun’a, Haman’a ve ordularına kendi elleriyle tedbir almakta oldukları şeyleri gösterelim.
Biz de Musa’nın annesine şu ilhamı gönderdik: “Çocuğunu emzir, ama ondan korkuya kapılırsan onu nehre sal, ama korkma ve üzülme: çünkü onu sana iade edeceğiz ve onu elçilerimizden biri yapacağız.”
Bunun üzerine Firavun’un adamları onu nehirden aldılar: Musa’nın onlara düşman ve üzüntü kaynağı olması amaçlanmıştı: çünkü Firavun, Haman ve onların bütün orduları günahkâr kimselerdi.
Firavun’un karısı dedi ki: “İşte senin ve benim için göz aydınlığı; onu öldürme. Umulur ki bize bir faydası olur veya onu evlat ediniriz.” Ve ne yapmakta olduklarının farkında değillerdi!
Fakat Mûsâ’nın annesinin kalbinde bir boşluk oluştu: Biz onun kalbini tam bir mü’min olarak kalması için imanla kuvvetlendirmemiş olsaydık, neredeyse onun durumunu açıklayacaktı.
Ve Musa’nın kız kardeşine, “Onu takip et” dedi ve kız kardeşi, onu bir yabancı olarak izledi. Ve bilmiyorlardı.
Ve ilk başta emmeyi reddetmesini emrettik, ta ki kız kardeşi gelip: “Onu sizin için besleyip büyütecek ve ona ihlâsla bağlanacak bir evin ehlini size göstereyim mi?”…
İşte böylece Biz onu annesinin yanına geri gönderdik ki gözü aydınlansın, üzülmesin ve Allah’ın vaadinin hak olduğunu bilsin: ama onların çoğu anlamazlar.
Erginlik çağına erişip de sağlam bir hayata yerleşince, Biz ona hikmet ve ilim verdik: çünkü biz iyilik yapanları böyle mükâfatlandırırız.
Ve ahalisinin görmediği bir zamanda şehre girdi ve orada biri kendi dininden, öbürü düşmanlarından olmak üzere iki kişiyi dövüşürken buldu. Derken kendi dininden olan adam, düşmanına karşı ona başvurdu ve Musa o kişiye yumruğuyla vurdu ve onun sonunu getirdi. Dedi ki: “Bu, şeytanın bir şer işidir; çünkü o, apaçık saptıran bir düşmandır!”
“Rabbim! Gerçekten ben nefsime zulmettim! Öyleyse beni bağışla!” Bunun üzerine Allah onu affetti; çünkü O, çok bağışlayandır, çok merhamet edendir.
“Rabbim! Bana lütufta bulunduğun için, günah işleyenlere asla yardımcı olmayacağım!”
Sabahleyin şehirde korku içinde etrafa bakındığını gördü, bir gün önce yardımını arayan adam, yine yüksek sesle yardımına çağırdı. Musa ona dedi ki: “Sen gerçekten kavgacı bir adamsın!”
Sonra, her ikisinin de düşmanı olan adamı yakalamaya karar verdiğinde, o adam şöyle dedi: “Ey Musa, dün adamı öldürdüğün gibi beni de mi öldürmek istiyorsun? Senin niyetin, memlekette güçlü ve şiddet yanlısı bir adam olmaktan başka bir şey değil, işleri yoluna koyan değil!”
Ve şehrin en uzak ucundan koşarak bir adam geldi. dedi ki: “Ey Musa, ileri gelenler seni öldürmek için senin hakkında görüşüyorlar: bu yüzden uzaklaş, çünkü sana samimi tavsiyeler veriyorum.”
Bunun üzerine korku içinde etrafına bakınarak oradan uzaklaştı. “Rabbim, beni zulme saplanan topluluktan koru” diye dua etti.
Sonra yüzünü Medyen yurduna çevirdiğinde: “Umarım Rabbim bana pürüzsüz ve doğru yolu gösterir” dedi.
Medyen’deki sulak yere vardığında, orada sürülerini sulayan bir grup erkek ve onların yanında sürülerini güden iki kadın buldu. Dedi ki: “Sizin neyiniz var?” Dediler ki: “Çobanlar sürülerini geri almadıkça sürülerimizi sulayamayız; Babamız da çok yaşlı bir adamdır.”
Bunun üzerine sürülerini onlar için suladı; sonra gölgeye döndü ve dedi ki: “Rabbim, gerçekten bana göndereceğin her hayra/iyiliğe muhtacım!”
Daha sonra küçük hanımlardan biri utangaç adımlarla yanına geldi. Kadın: “Babam, sürülerimizi bizim için suladığın için sana ödül vermek üzere seni davet ediyor” dedi. Bunun üzerine ona gelip olayı/başından geçenleri anlatınca, “Korkma, zalimler topluluğundan iyi kurtulmuşsun” dedi.
Genç hanımlardan biri dedi ki: “Babacığım, onu ücretle tut; gerçekten senin için çalıştıracağın insanların en hayırlısı, güçlü ve güvenilir olandır.”
Dedi ki: “Bana sekiz yıl hizmet etmen şartıyla, bu kızlarımdan birini sana nikahlamak istiyorum; fakat on yıla tamamlarsan, bu senden bir lütuf olur. Ama niyetim seni bir güçlük altına sokmak değil: Allah dilerse beni salihlerden bulacaksın.”
Dedi ki: “Seninle benim aramda ahd şu olsun: İki şarttan hangisini yerine getirirsem, bana karşı bir art niyet olmasın. Allah, söylediklerimize şahit olsun.”
Mûsâ süreyi tamamlayıp ailesiyle birlikte yola çıkktığında, Tûr dağı tarafında bir ateş gördü. Ailesine dedi ki: “Bekleyin, bir ateş görüyorum, umarım oradan size bir bilgi veya ateş halinde bir kor getiririm de ısınırsınız.”
Fakat ateşe vardığında vadinin sağ kıyısından, mukaddes bir yerde bulunan bir ağaçtan şöyle bir ses işitildi: “Ey Musa! Şüphesiz Ben, âlemlerin Rabbi olan Allah’ım…
“Şimdi değneğini/asanı at!” ancak onun sanki bir yılanmış gibi kendiliğinden hareket ettiğini görünce geri çekildi ve gerisin geriye kaçtı: Ey Musa!” Denildi ki: “Yaklaş ve korkma, çünkü sen emin/güvende olanlardansın.
“Elini koynuna sok, lekesiz ve zararsız bembeyaz çıkacaktır ve korkudan korunmak için elini böğrüne yaklaştır. Bunlar, Rabbinin Firavun’a ve onun halkının ileri gelenlerine/Şeflerine verdiği iki kanıt/belgedir/burhandır . Çünkü onlar gerçekten asi ve fasık bir topluluktur.”
“Rabbim, ben onlardan bir adam öldürdüm, beni öldürmelerinden korkuyorum” dedi.
“Ve kardeşim Harun, sözü benden daha güzeldir/konuşması benden daha düzgündür; öyleyse yardımcı olarak onu benimle birlikte gönder, beni doğrulasın ve güçlendirsin; çünkü beni yalanlamalarından korkuyorum.”
Dedi ki: “Kardeşinle senin kolunu kuvvetlendireceğiz ve ikinizi de yetkilendireceğiz de size dokunamayacaklar: Bizim ayetimizle siz ve size uyanlar galip geleceksiniz.”
Mûsâ onlara apaçık âyetlerimizle gelince: “Bu, uydurulmuş bir sihirden/aldatmadan başka bir şey değildir” dediler. Eski atalarımızdan böylesini hiç duymadık!”
Mûsâ dedi ki: “Rabbim, katından bir hidâyet ile gelenin kim olduğunu ve ahirette kimin sonunun daha iyi olacağını en iyi bilir: Zalimlerin kurtuluşa ermeyecekleri kesindir.”
Firavun dedi ki: “Ey ileri gelenler, ben sizin için kendimden başka ilah bilmiyorum; öyleyse ey Haman! Bana çamurdan bir tuğla pişirme ocağı yakın ve bana yüksek bir köşk yapın ki, Musa’nın tanrısına çıkayım. Ama bence Musa bir yalancı!”
Ve o, yeryüzünde kibirlilik ve küstahlık tasladı, akıl almaz bir biçimde,- O ve orduları: Bize dönmeyeceklerini sandılar!
Biz de onu ve ordularını yakalayıp denize attık: Şimdi bak, zalimlerin sonu ne oldu!
Biz onları ancak ateşe çağıran önderler kıldık. Kıyamet gününde de hiçbir yardım bulamayacaklardır.
Biz bu dünyada onların peşine bir lanet kıldık: Kıyamet günü de onlar, nefret edilen ve hor görülen kimselerdendirler.
Musa’ya, önceki nesilleri helâk ettikten sonra, insanlara basiret, hidayet ve rahmet ve öğüt alsınlar diye Kitab’ı indirdik.
Musa’ya görev ile hüküm verdiğimizde sen batı tarafında değildin ve bu olaylara şahit de değildin.
Fakat Biz yeni nesiller yetiştirdik ve onların üzerinden asırlar geçti; ancak sen Medyen halkı arasında oturup onlara âyetlerimizi okumuyordun. Biz elçileri ilhamla göndeririz.
Musa’ya seslendiğimizde Tur Dağı’nın yanında da değildin. Senden önce kendilerine hiçbir uyarıcı gelmemiş bir kavmi uyarmak için öğüt alsınlar diye Rabbinden bir rahmet olarak gönderildin.
Eğer seni Kureyş’e göndermeseydik, ellerinin yaptıklarından dolayı başlarına bir musibet gelse, “Rabbimiz, bize ne diye bir elçi göndermedin? O zaman senin âyetlerine uyardık ve iman edenlerden olurduk!”diyebilirlerdi.
Ama şimdi, onlara katımızdan hak gelince, “Musa’ya indirilenler gibi ona da ayetler indirilse olmaz mıydı?” derler. Mûsâ’ya indirilmiş olan âyetleri inkâr etmiyorlar mı? “Birbirine yardımcı olan iki sihir/aldatma!” diyorlar. Ve derler ki: “Bize göre biz böyle şeyleri reddederiz!”
De ki: “Öyleyse, Allah katından, her ikisinden de daha doğru yol gösteren bir Kitap getirin de ona uyayım! Doğru iseniz, yapın!”
Ama eğer seni dinlemezlerse, bil ki onlar, ancak kendi hevalarına uyuyorlar. Allah’tan bir hidâyet rehberi olmaksızın, kendi hevasına uyandan daha sapık kim olabilir? Çünkü Allah, zalimler topluluğuna hidayet etmez.
Şimdi öğüt alsınlar diye Sözü kendilerine ulaştırdık.
Bundan önce kendilerine Kitap indirdiğimiz kimseler, işte bu vahye inanırlar:
Onlara okunduğu zaman şöyle derler: “Biz ona inandık, çünkü o, Rabbimizden gelen bir gerçektir: Doğrusu biz bundan önce de Allah’ın rızasına boyun eğmiş Müslümanlardık.
Sabrettikleri, kötülükleri iyilikle savuşturdukları ve kendilerine verdiğimiz rızıklardan hayır yolunda harcadıkları için onlara iki kat mükâfat verilecektir.
Boş laf işittikleri zaman ondan yüz çevirirler ve şöyle derler: “Bizim amellerimiz bize, sizin amelleriniz de size, selâm olsun, biz cahilleri aramıyoruz/cahillerle uğraşmıyoruz.”
Doğrudur, her sevdiğine yol gösteremezsin; Ancak Allah, dilediğini hidayete erdirir ve O, hidayete erenleri daha iyi bilir.
“Seninle beraber hidâyete tâbi olsaydık, yurdumuzdan sürülürdük” derler. Biz onlara katımızdan bir rızık olarak her türlü meyvenin sunulduğu güvenilir bir barınak yapmadık mı/barınağa getirmedik mi? Ama çoğu anlamaz.
Ve nice ümmetleri helâk ettik ki, onların hayatları rahat ve bolluk içindeydi! şimdi onların meskenleri, onlardan sonra terkedilmiş durumda,- Sefil bir avuç dışında, hepsi! ve Biz onların varisleriyiz!
Rabbin, bir kavmi onların merkezine, kendilerine âyetlerimizi okuyan bir elçi göndermedikçe helâk edecek değildi. Biz, bir topluluğu da, üyeleri zulmetmeleri dışında helâk etmeyeceğiz.
Size verilen maddi şeyler, ancak dünya hayatının kolaylıkları ve ziynetleridir. Allah katında olan ise daha hayırlıdır, daha kalıcıdır. O halde hikmetli olmaz mısınız/aklınızı kullanmayacak mısınız?
Bu ikisi bir olur mu? – Kendisine güzel bir söz verdiğimiz ve vaadine ulaşacak olanla, kendisine dünya hayatının güzel nimetlerini verdiğimiz halde, kıyamet günü ceza için getirilenlerden olan?
O gün Allah onlara seslenecek ve ” Hayal ettiğin Ortaklarım nerede?” diye soracak.
Aleyhlerinde isnat edilenler, diyecekler ki: “Rabbimiz! İşte saptırdıklarımız bunlardır:
Kendimiz sapıttığımız gibi onları da saptırdık: Senin huzurunda kendimizi onlardan kurtarıyoruz/uzaklaştırıyoruz: Taptıkları biz değildik.”
Onlara: “Ortaklarınızı yardıma çağırın” denilecek, onları çağıracaklar, fakat çağırdıkları onları dinlemeyecekler; Azabı da önlerinde göreceklerdir. Keşke hidâyete açık olsalardı!
O gün Allah onları çağıracak ve şöyle diyecek: “Rasullere ne cevap verdiniz?”
Sonra, o gün bütün hikâye onlara, köre ışık gibi karanlık görünecek ve onlar, birbirlerini sorguya bile çekemeyecekler.
Ancak bu hayatta tövbe eden, iman eden ve doğru işler yapan herkes, kurtuluşa erenlerden olmayı umacaktır.
Rabbin, dilediğini yaratır ve seçer; onların bu konuda başka çareleri yoktur.
Allah Yücedir. O, onların ortak koştuklarından uzaktır!
Ve Rabbin, onların kalplerinde gizlediklerini de, açığa vurduklarını da bilir.
Ve O, Allah’tır. O’ndan başka ilah yoktur. Önce de, sonra da hamd O’nadır. Hüküm O’nundur ve hepiniz O’na döndürüleceksiniz.
De ki: Görüyor musunuz? Eğer Allah, geceyi üzerinizde kıyamete kadar devam ettirecek olsa, Allah’tan başka hangi ilah var ki, size kim ışık verebilir? O halde dinlemiyor musunuz?
De ki: Görüyor musunuz? Eğer Allah, kıyamet gününe kadar üzerinizde gündüzü devam ettirecek olsa, Allah’tan başka hangi ilah vardır ki, size kim içinde dinleneceğiniz bir geceyi verebilir? O halde görmeyecek misiniz/anlamayacak mısınız?
Geceyi ve gündüzü – içinde dinlenesiniz ve O’nun lütfundan arayasınız – ve şükredesiniz diye sizin için var etmesi O’nun rahmetindendir.
Onları çağıracağı gün şöyle diyecek: “Öyle zannettiğiniz Ortaklarım nerede?”
Ve her ümmetten bir şahit çekeriz ve “Kanıtınızı getirin” deriz; o zaman onlar, hakkın yalnızca Allah’ta olduğunu anlarlar ve uydurdukları yalanlar onları yüzüstü bırakır.
Karun, şüphesiz Musa’nın kavmindendi; fakat o onlara karşı küstahça davrandı: Biz ona öyle hazineler vermiştik ki, onların anahtarları bir güçlüler topluluğuna yük olurdu.
Hani kavmi ona demişti ki: “Böbürlenme, çünkü Allah, zenginlikle övünenleri sevmez.”
“Fakat Allah’ın sana verdiği malla ahiret yurdunu ara ve dünyadan da nasibini unutma. Allah’ın sana ihsan ettiği gibi sen de ihsanda bulun ve yeryüzünde bozgunculuk peşinde koşma; çünkü Allah, bozguncuları sevmez.”
O: “Bu, bende bulunan bir ilimden dolayı bana verildi” dedi. Allah’ın, kendisinden önce kendisinden güçce üstün ve topladıkları mal bakımından daha fazla olan nesilleri helâk ettiğini bilmiyor muydu?
Böylece dünyevi parıltısının gururu içinde halkının arasında dolaştı. Gayeleri dünya hayatı olanlar dediler ki: “Ah, keşke Karun’dakinin benzeri bizim de olsaydı! Çünkü o gerçekten büyük bir talih sahibidir!”
Kendilerine gerçek ilim verilenler dediler ki: “Yazıklar olsun size! Allah’ın ahiretteki mükâfatı, iman edip salih amel işleyenler için daha hayırlıdır. Ancak buna, sebat edenlerden başkası ulaşamaz.”
Sonra onu ve evini yerin dibine geçirdik; Allah’a karşı kendisine yardım edecek en ufak bir taraftarı yoktu ve kendini savunamıyordu.
Dün onun konumuna gıpta edenler, ertesi gün şöyle demeye başladılar: “Ah, şüphesiz Allah, kullarından dilediğine rızkı genişletir de, kısar da! Allah bize lütufta bulunmasaydı, bizi yerin dibine geçirebilirdi! Ah! Allah’ı inkar edenler, kesinlikle kurtuluşa eremezler.”
Biz o ahiret yurdunu, yeryüzünde zorbalık ve bozgunculuk yapmayanlara veririz: ve son, takvâ sahipleri için daha hayırlıdır.
Kim bir iyilik yaparsa, onun mükâfatı, yaptığından daha hayırlıdır. ama kim kötülük yaparsa, kötülük yapanlar ancak yaptıklarının ölçüsünde cezalandırılır.
Muhakkak ki sana Kur’an’ı farz kılan, seni dönüş yerine geri getirecektir. De ki: “Kimin doğru yolu gösterdiğini ve kimin apaçık bir sapıklık içinde olduğunu Rabbim daha iyi bilir.”
Ve sen, kitabın sana ancak Rabbinden bir rahmet olarak indirileceğini ummuştun: O halde sen, Allah’ın mesajını yalanlayanları hiçbir şekilde destekleme.
Sana indirildikten sonra seni Allah’ın âyetlerinden hiçbir şey alıkoymasın. İnsanları Rabbine davet et ve Allah’a ortak koşanlardan olma.
Ve Allah’tan başka bir tanrıya tapma. O’ndan başka ilah yoktur. Kendi Yüzü dışında var olan her şey yok olacaktır. Hüküm O’nundur ve hepiniz O’na döndürüleceksiniz.

Qasas, or Narration.

In the name of Allah, Most Gracious, Most Merciful.

Ta. Sin. Mim.
These are Verses of the Book that makes (things) clear.
We rehearse to thee some of the story of Moses and Pharaoh in

Truth, for people who believe.

Truly Pharaoh elated himself in the land and broke up its

people into sections, depressing a small group among them: Their

sons he slew, but he kept alive their females: For he was indeed

a maker of mischief.

And We wished to be gracious to those who were being

depressed in the land, to make them leaders (in faith) and make

them heirs,

To establish a firm place for them in the land, and to show

Pharaoh, Haman, and their hosts, at their hands, the very thing

against which they were taking precautions.

So We sent this inspiration to the mother of Moses: “Suckle

(thy child), but when thou hast fears about him, cast him into

the river, but fear not nor grieve: For We shall restore him to

thee, and We shall make him one of Our apostles.”

Then the people of Pharaoh picked him up (from the river).

(It was intended) that (Moses) should be to them an adversary

and a cause of sorrow: For Pharaoh and Haman and (all) their

hosts were men of sin.

The wife of Pharaoh said: “(Here is) a joy of the eye, for me

and for thee: Slay him not. It may be that he will be of use to

us, or we may adopt him as a son.” And they perceived not (what

they were doing)!

But there came to be a void in the heart of the mother of

Moses: She was going almost to disclose his (case), had We not

strengthened her heart (with faith), so that she might remain a

(firm) believer.

And she said to the sister of (Moses), “Follow him”. So she

(the sister) watched him in the character of a stranger. And

they knew not.

And We ordained that he refused suck at first, until (his

sister came up and) said: “Shall I point out to you the people

of a house that will nourish and bring him up for you and be

sincerely attached to him?”…

Thus did We restore him to his mother, that her eye might be

comforted, that she might not grieve, and that she might know

that the promise of Allah is true: But most of them do not

understand.

When he reached full age, and was firmly established (in

life), We bestowed on him wisdom and knowledge: For thus do We

reward those who do good.

And he entered the City at a time when its people were not

watching: And he found there two men fighting, –one of his own

religion, and the other, of his foes. Now the man of his own

religion appealed to him against his foe, and Moses struck him

with his fist and made an end of him. He said: “This is a work

of Evil (Satan): For he is an enemy that manifestly misleads!”

He prayed: “O my Lord! I have indeed wronged my soul! Do

Thou then forgive me!” So (Allah) forgave him: For He is the

Oft-Forgiving, Most Merciful.

He said: “O my Lord! For that Thou hast bestowed Thy Grace

on me, never shall I be a help to those who sin!”

So he saw the morning in the City, looking about, in a state

of fear, when behold, the man who had, the day before, sought

his help called aloud for his help (again). Moses said to him:

“Thou art truly, it is clear, a quarrelsome fellow!”

Then, when he decided to lay hold of the man who was an

enemy to both of them, that man said: “O Moses! Is it thy

intention to slay me as thou slewest a man yesterday? Thy

intention is none other than to become a powerful violent man in

the land, and not to be one who sets things right!”

And there came a man, running, from the furthest end of the

City. He said: “O Moses! The Chiefs are taking counsel together

about thee, to slay thee: So get thee away, for I do give thee

sincere advice.”

He therefore got away therefrom, looking about, in a state

of fear. He prayed: “O my Lord! Save me from people given to

wrongdoing.”

Then, when he turned his face towards (the land of) Madyan,

he said: “I do hope that my Lord will show me the smooth and

straight Path.”

And when he arrived at the watering (place) in Madyan, he

found there a group of men watering (their flocks), and beside

them he found two women who were keeping back (their flocks). He

said: “What is the matter with you?” They said: “We cannot water

(our flocks) until the shepherds take back (their flocks): And

our father is a very old man.”

So he watered (their flocks) for them; then he turned back

to the shade, and said: “O my Lord! Truly am I in (desperate

need of any good that Thou dost send me!”…

Afterwards one of the (damsels) came (back) to him, walking

bashfully. She said: “My father invites thee that he may reward

thee for having watered (our flocks) for us.” So when he came to

him and narrated the story, he said: “Fear thou not: (Well) hast

thou escaped from unjust people.”

Said one of the (damsels): “O my (dear) father! Engage him

on wages: Truly the best of men for thee to employ is the (man)

who is strong and trusty”…

He said: “I intend to wed one of these my daughters to thee,

on condition that thou serve me for eight years; but if thou

complete ten years, it will be (grace) from thee. But I intend

not to place thee under a difficulty: Thou wilt find me, indeed

if Allah wills, one of the righteous.”

He said: “Be that (the agreement) between me and thee:

Whichever of the two terms I fulfill, let there be no ill will

to me. Be Allah a witness to what we say.”

Now when Moses had fulfilled the term, and was traveling

with his family, he perceived a fire in the direction of Mount

Tur. He said to his family: “Tarry ye; I perceive a fire; I hope

to bring you from there some information, or a burning

firebrand, that ye may warm yourselves.”

But when he came to the (Fire), a voice was heard from the

right bank of the valley, from a tree in hallowed ground: “O

Moses! Verily I am Allah, the Lord of the Worlds…

“Now do thou throw thy rod!” But when he saw it moving (of

its own accord) as if it had been a snake, he turned back in

retreat, and retraced not his steps: “O Moses!” (It was said),

“Draw near, and fear not: For thou art of those who are secure.

“Move thy hand into thy bosom, and it will come forth white

without stain (or harm), and draw thy hand close to thy side (to

guard) against fear. Those are the two credentials from thy Lord

to Pharaoh and his Chiefs: For truly they are a people

rebellious and wicked.”

He said: “O my Lord! I have slain a man among them, and I

fear lest they slay me.

And my brother Aaron–he is more eloquent in speech than I:

So send him with me as a helper, to confirm (and strengthen) me:

For I fear that they may accuse me of falsehood.”

He said: “We will certainly strengthen thy arm through thy

brother, and invest you both with authority, so they shall not

be able to touch you: With Our Signs shall ye triumph, –you two

as well as those who follow you.”

When Moses came to them with Our Clear Signs, they said:

“This is nothing but sorcery faked up: Never did we hear the

like among our fathers of old!”

Moses said: “My Lord knows best who it is that comes with

guidance from Him and whose End will be best in the Hereafter:

Certain it is that the wrongdoers will not prosper.”

Pharaoh said: “O Chiefs! No god do I know for you but

myself: Therefore, O Haman! Light me a (kiln to bake bricks) out

of clay, and build me a lofty palace, that I may mount up to the

god of Moses: But as far as I am concerned, I think (Moses) is a

liar!”

And he was arrogant and insolent in the land, beyond reason,

–he and his hosts: They thought that they would not have to

return to Us!

So We seized him and his hosts, and We flung them into the

sea: Now behold what was the End of those who did wrong!

And We made them (but) leaders inviting to the Fire; and on

the Day of Judgment no help shall they find.

In this world We made a Curse to follow them: And on the Day

of Judgment they will be among the loathed (and despised).

We did reveal to Moses the Book after We had destroyed the

earlier generations, (to give) Insight to men, and Guidance and

Mercy, that they might receive admonition.

Thou wast not on the Western side when We decreed the

Commission to Moses, nor wast thou a witness (of those events).

But We raised up (new) generations, and long were the ages

that passed over them; but thou wast not a dweller among the

people of Madyan, rehearsing Our Signs to them; but it is We Who

send apostles (with inspiration).

Nor wast thou at the side of (the Mountain of) Tur when We

called (to Moses). Yet (art thou sent) as a Mercy from thy Lord,

to give warning to a people to whom no warner had come before

thee: In order that they may receive admonition.

If (We had) not (sent thee to the Quraish), –in case a

calamity should seize them for (the deeds) that their hands have

sent forth, they might say: “Our Lord! Why didst Thou not send

us an apostle? We should then have followed Thy Signs and been

amongst those who believe!”

But (now), when the Truth has come to them from Ourselves,

they say, “Why are not (Signs) sent to him, like those which

were sent to Moses?” Do they not then reject (the Signs) which

were formerly sent to Moses? They say: “Two kinds of sorcery,

each assisting the other!” And they say: “For us, we reject all

(such things)!”

Say: “Then bring ye a Book from Allah, which is a better

Guide than either of them, that I may follow it! (Do), if ye are

truthful!”

But if they hearken not to thee, know that they only follow

their own lusts: and who is more astray than one who follows his

own lusts, devoid of guidance from Allah? For Allah guides not

people given to wrongdoing.

Now have We caused the Word to reach them themselves, in

order that they may receive admonition.

Those to whom We sent the Book before this, –they do

believe in this (Revelation);

And when it is recited to them, they say: “We believe

therein, for it is the Truth from our Lord: Indeed we have been

Muslims (bowing to Allah’s Will) from before this.

Twice will they be given their reward, for that they have

persevered, that they avert Evil with Good, and that they spend

(in charity) out of what We have given them.

And when they hear vain talk, they turn away therefrom and

say: “To us our deeds, and to you yours; Peace be to you: We

seek not the ignorant.”

It is true thou wilt not be able to guide every one whom

thou lovest; but Allah guides those whom He will. And He knows

best those who receive guidance.

They say: “If we were to follow the guidance with thee, we

should be snatched away from our land.” Have We not established

for them a secure sanctuary, to which are brought as tribute

fruits of all kinds, –a provision from Ourselves? But most of

them understand not.

And how many populations We destroyed, which exulted in

their life (of ease and plenty)! Now those habitations of

theirs, after them, are deserted, –all but a (miserable) few!

And We are their heirs!

Nor was thy Lord the one to destroy a population until He

had sent to its Center an apostle, rehearsing to them Our Signs;

nor are We going to destroy a population except when its members

practice iniquity.

The (material) things which ye are given are but the

conveniences of this life and the glitter thereof; but that

which is with Allah is better and more enduring: Will ye not

then be wise?

Are (these two) alike? –One to whom We have made a goodly

promise, and who is going to reach its (fulfillment), and one to

whom We have given the good things of this life, but who, on the

Day of Judgment, is to be among those brought up for

(punishment)?

That Day (Allah) will call to them, and say: “Where are My

`partners’? –Whom ye imagined (to be such)?”

Those against whom the charge will be proved, will say: “Our

Lord! These are the ones whom we led astray: We led them astray,

as we were astray ourselves: We free ourselves (from them) in

Thy presence: It was not us they worshipped.”

It will be said (to them): “Call upon your `partners’ (for

help)”: They will call upon them, but they will not listen to

them; and they will see the Penalty (before them); (how they

will wish) `If only they had been open to guidance!’

That Day (Allah) will call to them, and say: “What was the

answer ye gave the apostles?”

Then the (whole) story that day will seem obscure to them

(like light to the blind) and they will not be able (even) to

question each other.

But any that (in this life) had repented, believed, and

worked righteousness, will have hopes to be among those who

achieve salvation.

Thy Lord does create and choose as He pleases: No choice

have they (in the matter): Glory be to Allah! And far is He

above the partners they ascribe (to Him)!

And thy Lord knows all that their hearts conceal and all

that they reveal.

And He is Allah: There is no god but He. To Him be praise,

at the first and at the last: For Him is the Command, and to Him

shall ye (all) be brought back.

Say: See ye? If Allah were to make the Night perpetual over

you to the Day of Judgment, what god is there other than Allah,

who can give you enlightenment? Will ye not then hearken?

Say: See ye? If Allah were to make the Day perpetual over

you to the Day of Judgment, what god is there other than Allah,

who can give you a Night in which ye can rest? Will ye not then

see?

It is out of His Mercy that He has made for you Night and

Day, –that ye may rest therein, and that ye may seek of His

Grace; –and in order that ye may be grateful.

The Day that He will call on them, He will say: “Where are

My `partners’? –Whom ye imagined (to be such)?”

And from each people shall We draw a witness, and We shall

say: “Produce your Proof”: Then shall they know that the Truth

is in Allah (alone), and the (lies) which they invented will

leave them in the lurch.

Qarun was doubtless, of the people of Moses; but he acted

insolently towards them: Such were the treasures We had bestowed

on him, that their very keys would have been a burden to a body

of strong men. Behold, his people said to him: “Exult not, for

Allah loveth not those who exult (in riches).

“But seek, with the (wealth) which Allah has bestowed on

thee, the Home of the Hereafter, nor forget thy portion in this

world: But do thou good, as Allah has been good to thee, and

seek not (occasions for) mischief in the land: For Allah loves

not those who do mischief.”

He said: “This has been given to me because of a certain

knowledge which I have.” Did he not know that Allah had

destroyed, before him, (whole) generations, –which were

superior to him in strength and greater in the amount (of

riches) they had collected? But the wicked are not called

(immediately) to account for their sins.

So he went forth among his people in the (pride of his

worldly) glitter. Said those whose aim is the Life of this

World: “Oh! That we had the like of what Qarun has got! For he

is truly a lord of mighty good fortune!”

But those who had been granted (true) knowledge said: “Alas

for you! The reward of Allah (in the Hereafter) is best for

those who believe and work righteousness: But this none shall

attain, save those who steadfastly persevere (in good).”

Then We caused the earth to swallow him up and his house;

and he had not (the least little) party to help him against

Allah, nor could he defend himself.

And those who had envied his position the day before began

to say on the morrow: “Ah! It is indeed Allah Who enlarges the

provision or restricts it, to any of His servants He pleases!

Had it not been that Allah was gracious to us, He could have

caused the earth to swallow us up! Ah! Those who reject Allah

will assuredly never prosper.”

That Home of the Hereafter We shall give to those who intend

not highhandedness or mischief on earth: And the End is (best)

for the righteous.

If any does good, the reward to him is better than his deed;

but if any does evil, the doers of evil are only punished (to

the extent) of their deeds.

Verily He Who ordained the Koran for thee, will bring thee

back to the Place of Return. Say: “My Lord knows best who it is

that brings true guidance, and who is in manifest error.”

And thou hast not expected that the Book would be sent to

the except as a Mercy from thy Lord: Therefore lend not thou

support in any way to those who reject (Allah’s Message).

And let nothing keep thee back from the Signs of Allah after

they have been revealed to thee: And invite (men) to thy Lord,

and be not of the company of those who join gods with Allah.

And call not, besides Allah, on another god. There is no god

but He. Everything (that exists) will perish except His own

Face. To Him belongs the Command, and to Him will ye (all) be

brought